SŁOŃSK - PARK NARODOWY " UJŚCIE WARTY "cz I

Powiedziałam do córki, że osobie która wymyśliła Uniwersytet Trzeciego Wieku należy się nagroda.

To dzięki UTW my, emeryci, nie siedzimy  samotnie w domu.Wspólnie spędzamy miło czas.

Ponieważ należę do Klubu Turystycznego przy UTW to jeszcze zwiedzam przepiękne zakątki naszej ziemi lubuskiej.Od wiosny byliśmy już w czterech parkach krajobrazowych,a w miniony poniedziałek zwiedziliśmy

południową część Parku "Ujście Warty".

Naszą wycieczkę rozpoczęliśmy od zwiedzania Słońska.

Przewodnik pokazał nam pozostałość po zamku ,który zbudowali magdeburscy joannici w latach 1420-1429.

                                                 Zamek spłonął w 1975r.

Dziś są to same mury bez stropów,

                        które, jak widać , w każdej chwili mogą się zawalić.

W centrum Słońska znajduje się  gotycki kościół  z 1474-1508r .

W kościele znajduje się piękny alabastrowy ołtarz.

         
Obok , zdjęcie naszego papieża Jana Pawła II

Za ołtarzem herby.

                                 Nasz szef z przewodnikiem.

                                                         Ja z  Elżbietą.

ł.

Kościół bardzo nam się podobał.

Z zainteresowaniem słuchaliśmy przewodnika.

                               Przed plebanią  spotkaliśmy księdza proboszcza,

                                        który chętnie odpowiadał na pytania naszych koleżanek.

Podbił też nasze pamiątkowe notesiki (mój leży na stole-biały z czerwonym kwiatkiem).

Tu,jestem winna kilka słów wyjaśnienia.Prawie wszyscy mamy takie notesy(ja swój dostałam od Janeczki) .Zbieramy w nich pieczątki z miejsc które zwiedzamy.Okazuje się ,że przewodnicy,hotele , kancelarie parafialne itd mają pamiątkowe pieczątki turystyczne.

                                                               

Po zwiedzeniu kościoła poszliśmy zwiedzić Wystawę Pamiątek Regionalnych w Słońsku.

Pomieszczenia małe ale dużo eksponatów Przewodnik bardzo ciekawie opowiadał ich historie.

                        Tu pokazuje nam koran ,o niespotykanie małych wymiarach.

                                    Krysia i Terenia oglądają z zaciekawieniem "szczęśliwy but".

W pomieszczeniu wystawy na honorowym miejscu znajduje się księga z Rezolucją NN 2005.

                ....w trosce o pokój na świecie,dla nas i dla przyszłych pokoleń....

.                                          Wszyscy podpisaliśmy się pod rezolucją .      

                                         
                                            OBY NIGDZIE I NIGDY

Takim poważnym akcentem kończę ten post.

O parku "Ujście Warty " napiszę w nowym.

Kartka z notesu:))

Pozdrawiam serdecznie:))

WYPRAWA ROWEROWA 18

Trasa: Świebodzin-Rozłogi- Wilkowo-siedlisko Krzemionka-Ługów-Świebodzin

Niedziela 15 październik. Słońce świeci ale jest chłodno.W nocy był  pierwszy przymrozek.
Stawiliśmy się, jak zawsze, na miejscu zbiorki. . Postanawiamy jechać krótką trasą.
W czasie jazdy robimy kilka korekt i wyszło jak zawsze ponad 20km(dokładnie 23km).

Jedziemy polną drogą w kierunku Rozłóg.

Na chwilę zatrzymujemy się pod znajomym dębem w Rozłogach.

Ruszyliśmy w kierunku ścieżki rowerowej , którą dojedziemy do Wilkowa.

Następny przystanek na naszej owocowej alei.

                               
                          Tym razem to gruszki nas "zatrzymały".Były duże  i smaczne.

Z alei skręciliśmy w polna drogę przylegającą do lasu.

Tu zatrzymaliśmy się na tradycyjny łyk kawy.

W niedzielę mieliśmy solenizantkę, Jadwigę. Odśpiewaliśmy " sto lat"

                           
Wręczyliśmy kwiaty(trochę mało tych kwiatów,ale cóż jesień)

                                   Jak widać Jadzi podobały się te drobne kwiatki.

Podczas przerwy ,jak zawsze,u nas  wesoło.

Ignacy znalazł jednego grzybka.

Żartom i opowieściom nie było końca.

Mimo słońca ,czuło się jednak chłód.

Rowery ładnie prezentowały się pod drzewami ,ale trzeba było je wziąć i ruszać dalej.
Muszę przyznać, że po drodze,trochę się obijałam. Zdjęcia robił przede wszystkim Andrzej.

Droga którą wracaliśmy.

                                           
                                         Piękne  jesienne-puste pola.

                                     
                     Przy tym wiadukcie jeszcze nie byliśmy .

                               Alicja zaproponowała,żeby poczekać na pociąg.
Dobrze wiedzieliśmy ,że propozycja Alicji to żart.
Jeszcze  jedno zdjęcie i powrót do domu.

Słońce jesienne, mimo ,że nie grzeje już tak jak latem, jest bardzo ostre co widać na zdjęciach.