Międzygórze

 Na wycieczce naszym punktem wypadowym było Międzygórze , a dokładniej Dom Wypoczynkowy GIGANT.

Stąd wyruszaliśmy codziennie zwiedzać ciekawe okolice i tu wracaliśmy wieczorem zmęczeni ale zadowoleni, że odkryliśmy następny kawałek  Sudetów Wschodnich.
Nie zwykliśmy jednak przesiadywać w pokojach.
 Po krótkim odpoczynku ,

                                         małymi grupkami,

                                        a czasami większymi

                           wyruszaliśmy  na spacer po Międzygórzu.

                             Podziwialiśmy drewniane domki

 lub kamienno- drewniane budynki w stylu Tyrolskim.

i

hortensje o wyjątkowo niebieskich  kwiatach.

Po drodze mijaliśmy drewniany kościół z połowy  XVIII wieku

a tuż za nim na wzgórzu

kościół św. Krzyża z pierwszej połowy XX wieku.

Widok z góry na domki w stylu tyrolskim.

Następnie mijając rzeczkę 

szliśmy nad wodospad Wilczki,

który jest największym wodospadem w Masywie Śnieżnika.

Na moim zdjęciu krzewy zasłaniają dużą część wodospadu.

To zdjęcie jest z internetu (TU)

Spada z 22metrów do kotła i dalej płynie wąskim wąwozem zwanym kanionem amerykańskim ,

którego pionowe skały osiągają nawet 25m.

Wokół wodospadu rośnie piękny las mieszany.

 Na zakończenie nasza grupa  ODKRYWCÓW przed Gigantem w dniu wyjazdu.

Kamieniec Ząbkowicki.

Właśnie wróciliśmy z corocznej wyprawy w górach.
Tym razem zwiedzaliśmy Ziemię Kłodzką.
Po drodze zatrzymaliśmy się na południu województwa dolnośląskiego w Kamieńcu Zębowickim w celu zwiedzenia pałacu , którego budowę rozpoczęto w 1838r na zlecenie ówczesnej właścicielki tych ziem królewny niderlandzkiej Marianny Orańskiej.
U podnóża wzgórza na którym znajduje się zamek, uwagę naszą zwrócił potężny budynek kościoła , zbudowany w neogotyckim stylu.            

Jest to dawna świątynia ewangelicka, wybudowana w 1885r.

Wewnątrz poczułam lekkie rozczarowanie, sala piękna, olbrzymia ale prawie pusta.
 Obecnie pełni rolę centrum kultury - mieści się w nim Gminne Centrum Wystawiennicze. Obok wystaw odbywają się tu również widowiska i koncerty. Przynajmniej wykorzystana jest akustyka pomieszczenia.
Po obejrzeniu weszyliśmy na stok.

Po chwili z poza drzew zamajaczyła sylwetka pałacu,

a za moment, wysoko na wzgórzu, zobaczyliśmy pałac w całej okazałości.
Tak naprawdę nie wiedziałam czego się spodziewać. Nie jest to ruina, ale   widać, że wiele jest tu jeszcze do zrobienia.

Pod murami pałacu zatrzymaliśmy się na zrobienie wspólnego zdjęcia  .

Bluszcz i ostre promienie słońca ukryły niszczejące mury

i nagle, przez chwilę zobaczyłam pałac z  dawnej świetlność.

Wielokrotnie zachwyciła mnie architektura pałacu,

                                                             krużganki 

, kolumny i sklepienia neogotyckie.

Kilkusetletni bluszcz dodawał uroku starym murom.

Zabudowania wokół były w tym samym stylu co pałac, wydawało się ,że wciąż jesteśmy na pokojach.

Nie robiłam zdjęć komnatom pałacowym, bo większość z nich wymaga jeszcze remontu, a te już uporządkowane są prawie puste.
W jednym z pomieszczeń było lustro,

więc zgodnie z moją wycieczkową tradycją zrobiłam sobie w nim zdjęcie.

Mimo ,że podczas zwiedzania było chłodno i siąpił deszcz byliśmy bardzo zadowoleni, że mogliśmy zobaczyć pałac i posłuchać ciekawych opowieści,  miłej przewodniczki, o historii pałacu i życiu Marianny Orańskiej.

Na zakończenie wspólne zdjęcie.
Mam nadzieję ,że z naszej wycieczki w górach napiszę jeszcze kilka postów, bo wszystko co widzieliśmy, co usłyszeliśmy i co robiliśmy jest godne zapisania:))

Pozdrawiam serdecznie :))